บทที่ 139 ว่างก็คือว่าง

อรวรรณถูกพาขึ้นรถ วิ่งมุ่งหน้าเข้าไปยังใจกลางกรุงเทพฯ

เธอนั่งมองภาพรถราที่เคลื่อนตัวอยู่นอกหน้าต่าง ใจเผลอลอยไปไกล

ตั้งแต่พ้นโทษออกมา ชีวิตของเธอก็เหมือนถูกขังซ้อนอีกชั้นอยู่ในบ้านตระกูลทองแพ

เวลาที่พอจะได้หายใจโล่ง ๆ อยู่ข้างนอก ก็มักหมดไปกับการวิ่งหางาน หาเงินประทังชีวิต แทบไม่มีโอกาสได้หยุดดูเลยว...